افزودن جلوه‌ی سپیا

یک تُن سپیای کلاسیک روی عکس بگذارید و دقیقاً کنترل کنید چقدر قوی باشد، از یک ته‌رنگ گرم ملایم تا یک قهوه‌ای عتیقه‌ی کامل. همه‌چیز به‌طور محلی در مرورگر شما اجرا می‌شود.

حریم خصوصی در اولویت: هر تصویر به‌صورت محلی در مرورگر شما پردازش می‌شود. هیچ چیز آپلود، ذخیره یا به هیچ سروری منتقل نمی‌شود.

سپیا از کجا آمده

سپیا در اصل یک سبک نبود. در قرن نوزدهم چاپ‌ها را با رنگ‌دانه‌ای برگرفته از مرکب ماهی مرکب تُن می‌دادند که نقره‌ی چاپ را با ترکیبی پایدارتر جایگزین می‌کرد — این کار عمر عکس‌ها را بیشتر می‌کرد و آن قهوه‌ای گرم صرفاً عارضه‌ی جانبی‌اش بود. ظاهری که امروز با عکس‌های قدیمی پیوند می‌زنیم در واقع یک تکنیک بایگانی است که از هدف خودش بیشتر عمر کرد.

نسخه‌ی دیجیتال همان رابطه‌ی رنگی را بازتولید می‌کند: تُن‌ها به‌سمت قهوه‌ای‌های گرم نگاشت می‌شوند در حالی که روشنایی نسبی‌شان حفظ می‌شود، پس تصویر ساختارش را نگه می‌دارد و تنها پالتش عوض می‌شود.

شدت، تمام ماجرا همین است

روی 100% درمان عتیقه‌ی کامل را می‌گیرید، که به کاری عمداً نوستالژیک می‌آید — یک صفحه‌ی تاریخ خانوادگی، یک کارت عنوان، یک یادگاری چاپی. راز مفیدتر مقادیر بسیار پایین‌تر است: 25 تا 40% به‌جای یک جلوه، مثل یک تُن‌دهی گرم و ظریف خوانده می‌شود و لبه‌ی آبی و سرد عکس را می‌گیرد بی‌آنکه خودش را جار بزند.

آن را با کمی افزایش کنتراست همراه کنید تا تصویر تُن‌گرفته گِل‌آلود نشود، و اگر لبه‌های تیره‌ای را که چاپ‌های قدیمی معمولاً دارند می‌خواهید، با لغزنده‌ی وینیت. ظاهر «قدیمی» دقیقاً همین ترکیب را — سپیای جزئی، اشباع کاهش‌یافته، کنتراست نرم‌شده و یک وینیت — به‌عنوان نقطه‌ی شروعی که بعد می‌توانید تنظیمش کنید کنار هم می‌گذارد.

یک تصویر یا یک مجموعه‌ی هماهنگ

چون تنظیمات روی همه‌ی تصاویر فهرست اعمال می‌شود، می‌توان یک گالری کامل را در یک گذر با یک تُن یکدست درآورد و بعد همه را با هم در قالب یک ZIP خروجی گرفت. هر لحظه دکمه‌ی مقایسه را نگه دارید تا اصلِ دست‌نخورده را ببینید. هیچ‌چیز آپلود نمی‌شود — تُن‌دهی روی دستگاه خودتان محاسبه می‌شود.